Wandelen naar Crocce dell’ Uomo met panorama op Como… Gisteren raadde Ash, de hotelbediende van Hotel La Vignetta ons de wandeling Sentée di Sort van Cernobbio naar Moltrasio aan. Dat was best een mooie suggestie dus we laten hem vandaag opnieuw z’n kans gaan. Tromgeroffel… Hij tovert meteen “Crocce dell’ Uomo” uit zijn hoed.
Deze wandeling loopt vanuit Cernobbio naar een hogerop gelegen balkon dat een mooi uitzicht geeft op de stad Como en in feite een panorama op heel veel meer…. Het lijkt ons een prima plan. Te meer omdat we te voet kunnen starten vanuit het hotel en we zo onze huurwagen niet nodig hebben. De wandeling hoeft verder ook niet te zwaar te zijn. Vanavond nemen we deel aan de Traversata dell Lago di Como 2025. Onze energietank mag daarom niet volledig leeg.
De wandeling Crocce dell’ Uomo start officieel vanop de Piazza Santo Stefano in het gehucht Gentrino bij Cernobbio. We wandelen vanuit het hotel via slingerende asfaltbaantjes van Cernobbio omhoog. Het is wat zoeken naar dat specifieke startpunt met Waze en Google Maps. Heel efficiënt zijn we niet gestart vandaag. Figuurlijk lopen we ook niet meteen warm van onze eerste stappen.
Warm is het vanochtend wel: het zweet loopt van onze ruggen. Uiteindelijk bereiken we Piazza Santa Stefano en stellen we vast dat Hotel Vignetta veel dichterbij ligt dan we dachten. Een fris drankje zou ons nu al wel smaken.
Crocce dell’ Uomo maakt een lus. Wil je ergens je auto achterlaten dan kan dat ‘t best aan de parking recht tegenover het kerkhof op een steenworp van de Piazza Santo Stefano.
Het eerste stuk van de wandeling loopt langs warme asfalt die pittig omhoog gaat. Hoe hoger we gaan, hoe ruwer de façades van de huizen worden. Waar beneden een oude man secuur zijn metalen omheining van z’n villa met zwarte verf retoucheert wordt boven in een bescheiden huisje hout gekliefd om in de winter de stoof te laten branden. Rust en stilte, een ietwat gesloten sfeertje vallen ons op. Geleidelijk aan wordt het baantje smaller en verslechtert het asfalt. Het favoriete terrein van de panda, die met 4×4 wel te verstaan. De bomen zijn gul met welgekomen schaduw. Uiteindelijk wordt het baantje een wandelpad dat door de beboste heuvels loopt.
Langsheen het pad maakt signalisatie duidelijk hoe je wandelen moet. Toch zijn er kleine omwegen of shortcuts mogelijk. Het zijn wandelpaden die steeds terug naar de (hoofd)route lopen. Maak er zeker gebruik wanneer je de heen- en terugweg wat wil laten verschillen. Wij volgen trouwens een uitgestippelde route via GPX die wel zelf op het internet gevonden hebben. Die route geeft een hoogteverschil aan van ongeveer 500 meter vanaf het startpunt. Vertrek je echter vanaf de oevers van het Comomeer in Cernobbio dan komen er daar wel nog wat hoogtemeters bij natuurlijk.
We wandelen over aarden wegeltjes, bospaadjes en min of meer aangelegde kasseistroken. Het is een mulattiera, een oud muilezelspad dat tijdens de Eerste Wereldoorlog ook van strategisch belang geweest is. Technisch uitdagend is Crocce dell’ Uomo niet. Enkel de hoogtemeters zouden de moeilijkheidsgraad “media” kunnen verklaren. Wie zijn neus niet ophaalt voor wat klimwerk met de mountainbike kan trouwens ook terecht op de Crocce dell’ Uomo.
Nog één bocht naar links en daar torent het balkon met houten kruis boven ons uit. Een fiere Italiaanse vlag die wappert ontbreekt natuurlijk ook niet. We zijn er! Via een houten poortje lopen we het balkon van Crocce Dell’ Uomo op. Een vredige en verzorgde, haast schattige plek. Er staat een klein kapelletje uit 1924 dat geweid werd aan Sant’Abbondio. Er voor staan houten bankjes met tussenin het houten kruis. In de 17e eeuw werd hier een houthakker dodelijk getroffen door een bliksem waarop dorpsgenoten een houten kruis optrokken ter nagedachtenis van de arme man.
Vanop het balkon hebben we inderdaad een prachtig uitzicht op de stad Como en het Comomeer. Aan de overzijde van het water zien we wat hogerop de Faro Voltiano in Brunate. Deze plek maakt deel uit van de Monti di Duello en Monti di Piazzola. In de verte tekenen de Alpen zich af tegen de horizon. Ook de Po-vlakte kan je hier net nog zien. Aan de rechterkant ligt Zwitserland. Onder ons zien we de auto’s aanschuiven aan de grenspost van Chiasso. File natuurlijk, juist het is augustus. We rusten even uit op de houten banken en genieten van de stilte.
Het groene grasveldje nodigt uit voor een picknick of een aperitief bij zonsondergang. Crocce Dell’ Uomo wordt duidelijk actief onderhouden. Uit hout gesneden bloembakken, een kastje met leesboeken en in hout gekerfde spreuken en poëzie. Achter het kapelletje vind je in het bos allerlei houtsnijwerk. Het is het werk van kunstenaar Giosuè Aramini. Hij maakt er een “bosco saggio” van. In het wijze bos kan je opvallende figuren in kastanjehout vinden zoals Pinocchio, een egel, een slak en een haan. De spreuken zijn cliché of verrassend reflectief zoals een citaat van Oscar Wilde of onze verhouding tot de natuur. Het geeft alleszins leuke en creatieve twist aan deze wandeling.
We hebben een stevige portie panorama genoten. Tijd om verder te wandelen. De route loopt nog verder door naar een klein gehuchtje Piazzola waar geen levende ziel te bespeuren valt, op die ene panda na. We maken een u-turn en beginnen aan de afdaling door de bossen. Het dalen gaat vlot langsheen de verschillende shortcuts. We keren slechts beperkt op onze stappen terug.
Wij wandelen een stevige 7 kilometer heen en terug en klokken af op een anderhalf uur wandeltijd. Dat is een relatief kleine inspanning voor een mooie wandeling met een prachtig panorama. Je zal Crocce Dell’ Uomo niet meteen in de top tien lijstjes vinden op het internet maar deze wandeling verdient absoluut krediet.
Chat met ons